كه ذكر شد و امثال آن چون از آحاد هستند مرحوم ابن ادريس طبق مبناى اصولى خود آن را رد كرده است ولى مرحوم شارح به تبع از اهل تحقيق مبناى ايشان را تضعيف مىنمايد كه ذكر ادلّه طرفين از حوصله بحث ما در اينجا خارج است طالبين به كتب اصولى مراجعه فرمايند . متن : ( الرابعة إذا تمكن من القضاء ثم مات ، قضى عنه أكبر ولده الذكور ) و هو من ليس له أكبر منه ، و إن لم يكن له ولد متعددون مع بلوغه عند موته ، فلو كان صغيرا ففي الوجوب عليه بعد بلوغه قولان . شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : مسئله چهارم وجوب قضاء روزه بر فرزند ارشد كسى كه روزه‌اش را افطار نموده اگر بعد از تمكّن آن را قضاء نكرد و سپس فوت شد بر اولاد ذكور ارشدش قضاء آن لازم است . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود از ( اكبر ولده الذّكور ) آنست كه ميّت فرزند مذكّرى بزرگتر از او نداشته باشد اعمّ از اينكه اولاد او متعدّد بوده و وى از همه بزرگ‌تر باشد يا اصلا غير از وى فرزند ديگرى نباشد . ناگفته نماند كه در وقت فوت اگر فرزند بزرگ بالغ باشد طبق رأى مشهور قضاء روزه و نماز پدر بر او واجب است و در غير اين صورت وجوب قضاء بعد از بلوغ محلّ خلاف است : جماعتى قائل به وجوب و دسته‌اى ديگر وجوب را منكر شده‌اند .